دو دستم را بر آتش بر گرفتم تا

                    غبار سردی دستم

                              به آتش نیک بزدایم

 ولیکن آتشی هم هست آیا تا 

             کنم دستان سرد سینه را هم گرم؟

                              که این سینه بسی سرد است

                                              ز یأس و خستگی از شرم

به دل این آتش خاموش

                غزل می خواند از حافظ

                          چه رنگین و طرب افزا و آهنگین

نشان از صبحگاه پر ز نور خسته از تاریکی پست شبانگاهان                

                                                 نشان از آتش روشن

                                                             امید مانده در راهان: 

               بیا تا گل بر افشانیم 

                     می در ساغر اندازیم   

              فلک را سقف بشکافیم 

                     طرحی نو در اندازیم

هزاران بار دیگر خواند

         چنان کاین بیت آهنگین

                 به لوح سینه سرما زده جا ماند.

                              و در سرمای یخ اندود

                                                 به گرما شعله ای افشاند

                            بیا تا گل بر افشانیم

                                 می در ساغر انداز

                            فلک را سقف بشکافیم

                                طرحی نو در اندازیم

دویدم

     در قدم تندو به دل آرام

             به سوی مدرسه سوی دبیرستان

                       همان کو باشدش فرهنگ

                                  هم آوازه و هم نام

                                   «الا ای مردمان زنده لیکن خفته از تکرار»

                                                  نویدی دارم اکنون هان

                                                     کنیم آغاز دیگر بار

                   مسیر رفته اما در میان ظلمت خود را

                  که زین بیت طرب افزا

                              چراغ روشنی سازیم:

                                فلک را سقف بشکافیم

                                طرحی نو در اندازیم

+ لینک مطلب  +    

نوشته شده توسط قاصدک در دوشنبه دهم بهمن 1384 ساعت 10:52